Recenzja Natalia Muniowska „Valland. Przeklęta Krew”

 Obowiązek ponad miłością, a może miłość ponad obowiązkiem?

Młody książę Alecsey, przyszły władca królestwa Valland, ceni własną niezależność i lubi się bawić. Wcale go nie cieszy perspektywa poślubienia nieznajomej księżniczki z sąsiedniego kraju. Niestety, tego właśnie życzy sobie jego ojciec, despotyczny król Caldwell.
Księżniczka Leanne z Artonn patrzy na świat trzeźwo i gotowa jest spełnić swoją powinność.
Jej zagrożony zbrojnym najazdem kraj może uratować jedynie sojusz z silniejszym Vallandem. Sojusz przypieczętowany małżeństwem z dziedzicem sąsiedniego królestwa.
Alecsey i Leanne, choć się nie kochają, zamierzają wypełnić wolę rodziców.
Tylko czy ich młode serca i umysły oprą się pokusie wolności?

 

Wydawnictwo: Beya
Rok wydania:  2026
Format: Książka
Liczba stron: 392

Nie każda historia o książętach, księżniczkach i królewskich zamkach jest bajką, w której wszystko ma swój szczęśliwy finał. Czasami za pięknymi pałacowymi murami kryją się sekrety, których lepiej nie odkrywać, rodzinne konflikty, o których nikt nie chce mówić, oraz decyzje podejmowane nie z myślą o szczęściu pojedynczego człowieka, ale o interesie całego królestwa. Taki świat otwiera przed czytelnikiem Natalia Muniowska w „Valland. Przeklęta Krew”. Nie spodziewałam się, że historia rozpoczynająca się od aranżowanego małżeństwa tak szybko rozwinie się w opowieść, w której uczucia będą jedynie jednym z elementów znacznie większej układanki. „Valland. Przeklęta Krew” zabrało mnie do świata, gdzie królewskie pochodzenie wcale nie oznacza wolności, a życie za murami zamku może być równie niebezpieczne jak wojna tocząca się poza nimi.

Główną bohaterką książki autorstwa Natalii Muniowskiej pod tytułem „Valland. Przeklęta Krew” jest Leanne, młoda księżniczka Artonn, która bardzo szybko przekonuje się, że królewskie pochodzenie nie zawsze oznacza możliwość decydowania o własnym życiu. Jej ojczyzna znajduje się w trudnym położeniu i potrzebuje silnego sojusznika, dlatego przyszłość Leanne zostaje podporządkowana sprawom znacznie większym niż jej osobiste pragnienia. Rozwiązaniem ma być małżeństwo z następcą tronu Vallandu, Alecseyem. Alecsey również nie jest zachwycony perspektywą ślubu z dziewczyną, której właściwie nie zna. Młody książę zdecydowanie bardziej ceni swobodę niż ciężar obowiązków, które wiążą się z jego pozycją. Wizja przyszłości, w której każdy krok będzie oceniany przez innych, a jego życie zostanie podporządkowane koronie, nie jest tym, czego dla siebie pragnie. Jednak decyzja została już podjęta, a osobiste zdanie młodych ludzi okazuje się mieć niewielkie znaczenie wobec interesów dwóch królestw. Co z tego wyniknie? Czy uda im się porozumieć, czy ta relacja i królestwa są skazane na zagładę? 

 „Valland. Przeklęta Krew” jest opowieścią o dwojgu młodych ludzi, którzy zostali zmuszeni do dzielenia ze sobą przyszłości, zanim w ogóle zdążyli zdecydować, czego chcą od własnego życia. To historia o wyborach podejmowanych pod presją, o cenie królewskich obowiązków, rodzących się uczuciach i sekretach, które potrafią zmienić wszystko, co dotąd wydawało się pewne. Lubię książki, które na początku pozwalają mi myśleć, że wiem, w jakim kierunku zmierza historia, a później powoli odbierają mi tę pewność. Takie, przy których z każdą kolejną stroną pojawia się coraz więcej pytań, a odpowiedzi zamiast wszystko wyjaśniać, czasami tylko otwierają kolejne drzwi. Właśnie takie odczucia towarzyszyły mi podczas lektury. Natalia Muniowska potrafiła zbudować atmosferę, która sprawiała, że chciałam zaglądać za kolejne drzwi i poznawać następne sekrety. Im więcej wiedziałam, tym więcej pojawiało się pytań, a to właśnie takie historie lubię najbardziej, kiedy książka nie kończy się wraz z zamknięciem ostatniej strony, tylko jeszcze przez jakiś czas krąży po głowie. „Valland. Przeklęta Krew” zdecydowanie miało kilka momentów, które wywołały u mnie emocje, których się nie spodziewałam. Szczególnie doceniam rozwój relacji między bohaterami oraz to, że za ich decyzjami kryją się nie tylko uczucia, ale również konsekwencje, obowiązki i przeszłość, od której nie można tak łatwo uciec. To nie jest dla mnie historia pozbawiona niedoskonałości, ale właśnie dlatego odbieram ją jako ciekawą i pełną potencjału. Ma swój charakter, własny klimat i bohaterów, o których chce się wiedzieć więcej. A zakończenie? Powiedzmy tylko, że zdecydowanie nie pozwoliło mi spokojnie odłożyć tej historii na półkę. Zamiast poczucia, że wszystko zostało zamknięte, dostałam jeszcze większą ciekawość tego, co wydarzy się dalej.

W s p ó ł p r a c a    r e k l a mo w a