Recenzja Elwira Dresler-Janik „Syn Welesa”

 "Syn Welesa" - Początki historii osadzonej w barwnym świecie Leszygrodu.

W sercu Leszygrodu, osady ukrytej pośród pradawnych borów, splatają się losy ludzi i bogów. Ta słowiańska opowieść o dojrzewaniu, miłości i przeznaczeniu prowadzi przez świat, w którym nienawiść zmusza niewinnych do ucieczki, a dawne bóstwa nieustannie ingerują w ludzkie wybory. Tomiła, zmuszona wraz z innymi kobietami do schronienia się w Szepczącym Lesie, oraz Wyszomir, wygnany z rodzinnego domu, zostają brutalnie rozdzieleni, zanim zdążą nazwać rodzące się między nimi uczucie.
Po latach los ponownie splata ich ścieżki, a dawna miłość odżywa, niosąc nadzieję i groźbę gniewu bogów, którym złożono przysięgi. Leszygród staje się miejscem próby dla wiary, wierności i odwagi — w świecie, gdzie każde złamane słowo ma swoją cenę, a bogowie nigdy nie zapominają.
Powieść, którą można czytać bez znajomości innych tomów cyklu!  

Wydawnictwo: Replika
Rok wydania:  2026
Format: Książka
Liczba stron: 448
Cykl: Leszygród
Tom 0.5

„Syn Welesa” to jedna z tych książek, które budują cały świat od podstaw, gęsty, wilgotny od mgły, przesiąknięty dawną wiarą i lękiem przed tym, co niewidzialne. Elwira Dresler-Janik prowadzi czytelnika do Leszygrodu, miejsca odciętego od zwyczajnego świata, gdzie ludzie żyją w cieniu lasu. Bogowie nie są tu jedynie legendą, ale siłą wpływającą na każdy wybór. To powieść, która opiera się na atmosferze i emocjach. Nie jest to historia pełna widowiskowych bitew czy gwałtownych zwrotów akcji, zamiast tego autorka skupia się na budowaniu świata, relacji między bohaterami i poczuciu, że nad ludzkim losem nieustannie czuwa coś starszego i potężniejszego od człowieka. Już od pierwszych stron czuć, że Leszygród nie jest zwykłą osadą, ale miejscem zawieszonym pomiędzy codziennością a światem dawnych bogów.

„Syn Welesa” skupia się na losach Tomiły i Wyszomira, ich historia zaczyna się jak wiele opowieści o pierwszej miłości, ale szybko zostaje przerwana przez przemoc, wygnanie i decyzje dorosłych, które nie pozostawiają miejsca na uczucia. Oboje zostają rozdzieleni zanim zdążą naprawdę siebie poznać. Ona trafia do Szepczącego Lasu, przestrzeni niemal onirycznej, pełnej napięcia i niepewności. On zostaje wypchnięty poza rodzinny świat, zmuszony do życia z piętnem odrzucenia. I choć ich drogi się rozchodzą, emocjonalna więź nie znika, tylko dojrzewa w bólu i samotności. Po latach ich ścieżki ponownie się przecinają, wracają uczucia, o których nigdy do końca nie zapomnieli. Problem w tym, że w świecie rządzonym przez stare prawa nawet miłość może stać się powodem gniewu bogów. Czy tak będzie w tym przypadku?

„Syn Welesa” to bardzo klimatyczna, emocjonalna i pięknie osadzona w słowiańskich realiach opowieść. Elwira Dresler-Janik udowodniła, że fantasy inspirowane dawnymi wierzeniami może być jednocześnie intymne, mroczne i pełne autentycznych emocji. Autorka stworzyła świat przesycony słowiańskością, ale zrobiła to w sposób naturalny i daleki od sztucznej stylizacji. Wszystko tutaj wydaje się prawdziwe lasy, wierzenia, bogowie, a nawet cisza między bohaterami. To historia ludzi próbujących walczyć o własne uczucia i własne miejsce w świecie, który od początku wydaje się mieć wobec nich inne plany. Tomiła i Wyszomir nie są bohaterami niezwyciężonymi, są zagubieni, poranieni i często bezsilni wobec losu. Dzięki temu ich historia wydaje się prawdziwsza i dużo bardziej emocjonalna niż wiele idealizowanych romansów fantasy. „Syn Welesa” ma w sobie pewną melancholię. To opowieść o ludziach próbujących odnaleźć swoje miejsce w świecie rządzonym przez siły większe od nich samych, o strachu przed przeznaczeniem i o tym, że czasami nawet miłość nie wystarcza, by uciec przed konsekwencjami dawnych wyborów.

W s p ó ł p r a c a    r e k l a m o w a