Recenzja Charlotte McConaghy „Kiedyś były tu wilki”

 Inti Flynn przybywa do Szkocji wraz ze swoją siostrą bliźniaczką, Aggie, aby poprowadzić zespół biologów, których zadaniem jest ponowne wprowadzenie czternastu wilków szarych do odległych rejonów Highlands. Ma nadzieję uleczyć nie tylko umierający krajobraz, lecz także Aggie — naznaczoną traumą i straszliwymi tajemnicami, które zmusiły siostry do ucieczki z Alaski.

Gdy populacja wilków zaczyna się odradzać, Inti stopniowo odzyskuje spokój, a w jej życiu pojawia się przestrzeń na nowe uczucia. Wszystko jednak ponownie się komplikuje, gdy w okolicy zostaje znalezione ciało rolnika. Podejrzenia padają na drapieżniki — oraz na samą Inti, która zrobi wszystko, by je ochronić. Tylko… jeśli to nie wilki, to kto?

"Kiedyś były tu wilki" to mroczna, poruszająca opowieść o siostrzanej więzi, uważności na otaczający nas świat oraz granicach, które jesteśmy gotowi przekroczyć, by ocalić tych, których kochamy.

 

Wydawnictwo: Filia
Rok wydania:  2026
Format: Książka
Liczba stron: 304

Książka „Kiedyś były tu wilki” autorstwa Charlotte McConaghy okazała się dla mnie bardziej bolesną, niż się spodziewałam. Sięgałam po nią z myślą o historii osadzonej w dzikiej szkockiej przyrodzie, z wilkami i tajemnicą w tle, a dostałam opowieść o ludziach poranionych tak mocno, że właściwie już nie wiedzą, jak normalnie żyć. Poprzednią książkę autorki wspominam bardzo dobrze, dlatego też chciałam ją przeczytać i zobaczyć, czy wywoła na mnie tak samo duże wrażenie. Mocnym punktem historii jest projekt przywrócenia wilków szkockiej naturze, ale bardzo szybko stało się jasne, że autorka opowiada przede wszystkim o ludziach próbujących przetrwać. 

Główną bohaterką książki autorstwa Charlotte McConaghy pod tytułem „Kiedyś były tu wilki” jest Inti Flynn, biolog zajmująca się ochroną wilków, kobieta silna tylko pozornie, bo pod chłodnym opanowaniem ukrywa zmęczenie, lęk i wspomnienia, przed którymi nie potrafi uciec. Razem ze swoją siostrą bliźniaczką, Aggie, przybywa do szkockich Highlands, aby uczestniczyć w projekcie ponownego wprowadzenia wilków do tamtejszego ekosystemu. Ma to być nowy początek dla natury, ale też dla nich samych. Aggie jest wycofana, krucha i niemal zagubiona we własnym świecie, a Inti obsesyjnie próbuje ją chronić, jakby wierzyła, że odpowiednią troską można naprawić wszystko, co zostało zniszczone. Między nimi istnieje niezwykle silna więź oparta na bólu i współuzależnieniu. Projekt reintrodukcji wilków budzi sprzeciw mieszkańców. Dla Inti wilki są symbolem równowagi i natury, dla lokalnej społeczności zagrożeniem, które może odebrać im bezpieczeństwo i źródło utrzymania. Napięcie w miasteczku rośnie z każdym dniem, a atmosfera staje się pełna wzajemnej nieufności. Do czego doprowadzi ten projekt? Czy wilki faktycznie będą zagrożeniem?

„Kiedyś były tu wilki” nie jest książką dla każdego i na pewno nie na każdą chwilę. Wymaga gotowości na konfrontację z trudnymi tematami i własnymi emocjami. Relacja Inti i Aggie jest pełna bólu, troski, uzależnienia emocjonalnego i desperackiej potrzeby ochrony drugiej osoby. Autorka pokazuje, jak trauma potrafi zniszczyć poczucie bezpieczeństwa i wypaczyć sposób postrzegania świata. Rejony Highlands widziane oczami McConaghy nie są romantycznym obrazkiem z pocztówki, tylko miejscem surowym i dzikim, gdzie człowiek wydaje się mały wobec natury. Bardzo podobało mi się to, że autorka nie zrobiła z wilków potworów ani bajkowych stworzeń. Pokazała raczej, jak ogromny lęk budzi w ludziach coś, czego nie rozumieją. Mieszkańcy wioski reagują agresją, bo boją się utraty kontroli, bezpieczeństwa, swojego dotychczasowego świata. Ten konflikt między człowiekiem a naturą został przedstawiony naprawdę przekonująco i bez moralizowania. „Kiedyś były tu wilki” to jedna z tych powieści, po których trudno od razu sięgnąć po coś nowego. Zostawia w głowie niepokój i smutek, ale też pewnego rodzaju zachwyt nad tym, jak pięknie można pisać o rzeczach trudnych i niewygodnych. Nie była to dla mnie lektura idealna, bo momentami wydawała się zbyt ciężka emocjonalnie, ale jednocześnie właśnie dzięki temu okazała się tak autentyczna i przejmująca.

 

W s p ó ł p r a c a    r e k l a m o w a