Recenzja Karolina Barbrich „Świątynia pustych słów”

 Świat mrocznej magii i czworo przyjaciół, którzy próbują w nim przetrwać.

Młodzi czarodzieje, z pomocą stowarzyszenia Incendium, kontynuują podróż, która ma rozwiązać to, co wydaje się nierozwiązywalne. Czy uda im się unicestwić dziwną moc, która zawładnęła dziewczyną? Jak ocalić Azela, schwytanego przez wrogich magów? Każde kolejne spotkanie z napotykanymi po drodze czarownikami coraz bardziej uświadamia przyjaciołom, że reguły wpojone im przez mentorów z kowenu Półksiężyc mają niewiele wspólnego z tym, jak wygląda prawdziwy świat. Aurora, Azel, Ezra i Oliver będą musieli odpowiedzieć sobie na pytanie, kim chcą być – i na jakich zasadach.

Finałowy tom trylogii autorstwa znanej bookstagramerki Karoliny Barbrich (@tostyikawa)

 

Wydawnictwo: Uroboros
Rok wydania:  2025
Format: Książka
Liczba stron: 448
Cykl: Trylogia Bezpamięci
Tom III

„Świątynia pustych słów” jest finałem Trylogii Bezpamięci, książki, która potrafi zaskoczyć i wciągnąć czytelnika w swoje odmęty. Miałam wrażenie, że domykam pewien etap, nie chodziło jedynie o historię bohaterów, ale też mojej czytelniczej przygody z tym światem. To jeden z tych finałów, które pozostawiają w człowieku mieszankę satysfakcji, nostalgii i lekkiego niedosytu, bo cokolwiek by się wydarzyło, zawsze chce się jeszcze trochę więcej. Przekonałam się o tym, że magia jest potężna, ale nie wszechmocna, a emocje bohaterów bywają równie destrukcyjne jak zaklęcia. 

Bohaterami książki autorstwa Karoliny Barbrich pod tytułe, „Świątynia pustych słów” jest czwórka młodych czarodziejów, Aurora, Azel, Ezra i Oliver. Wspólnie ze stowarzyszeniem Incendium próbują powstrzymać niszczycielską siłę nowomagii. To, co początkowo wydawało się jedynie anomalią, w tym tomie urasta do rangi realnego zagrożenia dla całego magicznego porządku. Aurora jest coraz bardziejj splątana z obcą, niepokojącą mocą, balansuje na granicy utraty siebie. Równolegle toczy się walka o Azela, został schwytany przez wrogich magów. Każde starcie z przedstawicielami Wielkiej Rady czy innymi czarownikami podważa zasady, których bohaterowie byli uczeni w kowenie Półksiężyc. 

„Świątynia pustych słów” to finał nieidealny, ale prawdziwy emocjonalnie. Taki, który nie daje wszystkich odpowiedzi, ale zostawia czytelnika z refleksją. Przyjaźń tej czwórki przechodzi próby, które mogłyby ją zniszczyć, a jednak właśnie wtedy widać, jak bardzo są ze sobą związani. Najbardziej poruszyła mnie relacja Aurory i Azela, pełna niedopowiedzeń, napięcia i emocjonalnej zależności. Ich więź nie jest idealna ani łatwa, ale dzięki temu wydaje się autentyczna. To relacja zbudowana na lojalności i wspólnych przeżyciach, a nie na romantycznych deklaracjach. Świat, który wcześniej miał wyraźne granice dobra i zła, tutaj staje się niepokojąco szary. Bohaterowie dojrzewają boleśnie, często poprzez stratę i rozczarowanie. „Świątynia mocnych słów” to książka, w której najwięcej emocji wzbudziło we mnie zakończenie. Spodziewałam się czegoś bardziej brutalnego, może nawet tragicznego w klasycznym sensie. Otrzymałam natomiast finał bardziej refleksyjny, skupiony na konsekwencjach wyborów bohaterów, co nie znaczy, że był zły. Trylogia okazała się dla mnie satysfakcjonującą lekturą. 

W s p ó ł p r a c a    r e k l a m o w a