[PATRONAT] Rozdział drugi Amelia Sowińska "Fury"
Rozdział 2
Fury
Pieprzone dwanaście dni dzieliło mnie od wolności. Odliczałem je
jak mantrę, ale mogłem spać spokojnie. Chłopcy z Bloody Blades dawali
sobie radę beze mnie, a Shade dzielnie spisywał się jako nowy, chwilowy prezes.
Chciałem jednak kurewsko mocno wrócić. Odkąd Amy zginęła… nie
przespałem ani jednej nocy spokojnie, widząc przed oczami twarz innej kobiety.
Kobiety, która aktualnie znajdowała się pod moją opieką i chociaż dzieliły nas
mile, to i tak kontrolowałem każdy jej ruch i dostawałem raport ze wszystkiego,
co robiła.
Iris Zino.
Brązowooka, bezbronna, niewinna dziewczyna, która stawiała
pierwsze kroki w normalnym świecie. Bez zamknięcia, bez Gabe’a i bez
nikogo innego. Została sama, bez rodziny i babci.
Westchnąłem głośno i przetarłem ręką zmęczone oczy. Więzienie… nie było
piekłem na ziemi, ale każdy dzień okrutnie mi się dłużył. Pomijając fakt, że
spędziłem rok w zamknięciu, naprawdę dobrze się trzymałem. Dzięki Pokerowi
miałem opuścić to cholerne miejsce już za niecałe dwanaście dni.
Sięgnąłem po fajki i zauważyłem na materacu nierozpakowany list od Iris. Kurwa, ile razy zgłaszałem
chłopakom, że mieli mi nie dostarczać tego emocjonalnego gówna. A jednak
jakimś cudem ciągnęło mnie do przeczytania wszystkiego,
co wyszło z rąk tej dziewczyny. Może byłem masochistycznym bydlakiem, ale nic
nie mogłem na to poradzić.
Sprawnym ruchem odpakowałem skrawek papieru i zacząłem czytać.
„Drogi Oscarze,
Odliczam dni do Twojego powrotu i momentu, w którym będę mogła
osobiście Ci podziękować za Twoje poświęcenie. Dopiero niedawno zrozumiałam, że
wtedy, w starej przepompowni,
nie odezwałam się do Ciebie ani słowem. Nie podziękowałam, nie przedstawiłam się nawet.
Uwierzysz, że musiał minąć ponad rok, bym przestała bać się mówić?
Zostawiłeś mnie we wspaniałych rękach. Sara jest niesamowita i
szybko zdobyła moje serce, a reszta chłopaków zawsze traktuje mnie z ogromną
cierpliwością i szacunkiem. Mówią, że jestem ich rodziną, ale i tak czuję się
źle, nadużywając ich i Twojej gościnności.
Mam nadzieję, że uda mi się odwdzięczyć za całe dobro, które od Ciebie otrzymałam.
Wyczekuję Twojego powrotu, Iris”.
–
Kurwa – zakląłem pod
nosem i zgniotłem list w dłoni.
Nie byłem pieprzonym bohaterem, a Iris Zino przekona się o tym
szybciej, niż myśli.
Iris
Denerwowałam się powrotem Pokera z wizyty u Fury’ego i
spodziewałam się, wręcz byłam pewna, że dziś dostanę odpowiedź na swoje listy.
Gdy tylko motocykl Pokera wjechał na plac Bloody Blades, zbiegłam po schodach prosto do salonu, w którym siedziała reszta chłopaków.
Sara posłała mi pokrzepiający uśmiech, a jej
mąż, ku mojemu zaskoczeniu, zacisnął mocno usta i
pokręcił głową. Od pewnego czasu moja obecność ewidentnie działała mu na nerwy,
więc instynktownie zrobiłam krok do tyłu, wpadając
tym samym na Doca.
– Przepraszam – wymamrotałam, spuszczając głowę.
– Nic się nie stało – odpowiedział grzecznie i zatrzymał się,
widząc wściekłą Sarę.
Odkąd wrócił do klubu, starał się jak najczęściej przebywać na
zewnątrz, bojąc się natknąć na Bee.
Nienawidziła go, ale musiała go tolerować. Wciąż miała mu za złe porzucenie
Soni i nie dziwiłam jej się ani trochę. Nikt nie wiedział, przez jakie piekło
przeszła siostra Sary, jedynie ja miałam o tym mgliste pojęcie, ale pewne
wspomnienia powinny zostać zagrzebane głęboko pod ziemią.
Przełknęłam głośno ślinę i patrzyłam na Caleba, który
pod skórzaną kurtką skrywał niebieską, elegancką koszulę. Czasami zapominałam,
że poza członkiem Bloody Blades był
także prawnikiem, starającym się ze wszystkich sił wyciągnąć Oscara z
więzienia.
Nie miałam jednak odwagi podejść i zapytać go wprost, czy coś dla
mnie przywiózł. Schowałam się na schodach i obserwowałam ukradkiem rozmowę
członków.
– I jak? – zapytał Shade.
– Nadal stawiamy na zabójstwo w obronie własnej i mamy zgodę na wcześniejsze warunkowe wyjście.
– Wcześniejsze? – zapytał zdziwiony Axel, zeskakując z barowego
stołka, a moje serce zrobiło fikołka na wieść, że Fury opuści więzienie jeszcze
wcześniej, niż zakładałam. – Jakim, kurwa, cudem?
– Wątpiłeś kiedykolwiek w moje umiejętności?
– Kurwa, tak, jak każdy – parsknął Axel.
– Mów wszystko – przywołał ich do porządku mąż Sary. – Wcześniej
znaczy kiedy?
– Dwanaście dni.
Oczy zapłonęły mi z radości, a na mojej twarzy pojawił się
mimowolnie wielki uśmiech. Nie potrafiłam ukryć swoich uczuć, a myśl, że już niedługo go zobaczę powodowała u mnie
palpitację serca.
Sara spojrzała na mnie i pomachała delikatnie, zwracając tym samym
uwagę wszystkich.
– Jezu, dulce[1],
oddychaj – skomentował Axel, wprawiając mnie w natychmiastowe zawstydzenie. –
Świecą ci się oczy, jakbyś wygrała los na loterii. Ten dupek ma pierdolonego
farta, że zaraz po wyjściu na wolność będzie czekał na niego taki chętny
kawałek ślicznej dupeczki.
Zamarłam, słysząc jego słowa.
Nie, już nigdy więcej
nie chcę być dla
nikogo kawałkiem dupeczki.
Sara, widząc moją nagłą zmianę nastroju, nachyliła się i uderzyła
Logana po głowie
za jego chamski komentarz.
– Dupek z ciebie – warknęła. – Nie wiesz, kiedy się zamknąć?
– I kto to mówi?
– Dosyć – skwitował donośnie Shade, a następnie zwrócił się w moim
kierunku. – Iris, idź do swojego pokoju. Reszta rozmowy będzie dotyczyła członków klubu.
Auć, to zabolało.
I chociaż wiedziałam, że miał rację, a ja nigdy nie będę
pełnoprawnym członkiem klubu, to poczułam się urażona. Jego
komentarz uderzył w
mój czuły punkt, a w mojej głowie rozbrzmiały głosy, które tak bardzo starałam się uciszyć:
Nie pasujesz tu, Iris.
Nie są twoją rodziną.
Nie masz zupełnie
nikogo, zostałaś sama.
Czy mogłam mieć mu to za złe? Ani trochę, i z opuszczoną głową
wróciłam do swojego pokoju na poddaszu, by tuż po chwili usłyszeć delikatnie
pukanie.
– Mogę?
– Proszę, Saro – odpowiedziałam, starając się uśmiechnąć.
– Przepraszam za mojego męża – powiedziała, nie kryjąc złości. –
Odkąd zastępuje Fury’ego, ma na głowie mnóstwo nowych, czasem przerastających go
obowiązków…
– Nic nie szkodzi – weszłam jej w słowo. – Dajecie mi
tak wiele, że głupotą byłoby nie przestrzegać paru prostych zasad. Nie jestem
członkiem waszego klubu…
– Jesteś – przerwała mi, siadając obok na łóżku. – I nie musisz
się tu chować i słuchać mojego dupkowatego męża. Wierz mi, Shade nie ma złych
intencji. Czasem stara się chronić kogoś za wszelką cenę, ale jeszcze nie wie,
że się myli.
Zmarszczyłam czoło, nie rozumiejąc, co ma na myśli.
– Uciekłaś, zanim zdążyłam ci to dać.
Wyciągnęła z kieszeni pogiętą kopertę i pomachała mi nią przed
nosem. Od razu wiedziałam, z czym mam do czynienia.
– Odpisał? – szepnęłam, czując, jak pot oblewa mi
czoło, a żołądek ściska się z ekscytacji. –
Naprawdę?
– Naprawdę, dulce.
– Położyła na moich kolanach kopertę i chwyciła mnie za rękę. – Uwielbiamy cię,
Iris. Jesteś naszym karmelkiem, wiesz o tym, prawda?
Kiwnęłam głową,
rumieniąc się na te miłe słowa, ale owszem, czasami w to wierzyłam. Oprócz babci, która zmarła przed moim odnalezieniem, nie
miałam nikogo. Pozostała mi po niej jedynie cukiernia, ale nie była w
najlepszym stanie, a ja nie potrafiłam tam
nawet postawić nogi. Wspomnienia o ukochanej babci były zbyt żywe, zbyt silne,
by zmierzyć się z jej odejściem.
Mimo to
wiedziałam, że pewnego dnia będę musiała się z tym
uporać i przygotować cukiernię do sprzedania.
Na razie nie potrafiłam nawet o tym myśleć, a Sara i reszta chłopaków
podarowała mi schronienie nad głową.
– Iris? – Głos Sary sprowadził mnie na ziemię. – Wierzysz mi,
prawda? Zastępujesz mi ją w pewien sposób.
Doskonale wiedziałam, kogo miała na myśli. Sonię, która nie
podniosła się tak szybko po
załamaniu nerwowym spowodowanym przez Gabe’a.
– Jesteś dla mnie jak siostra, której nigdy nie miałam –
odpowiedziałam, uśmiechając się smutno. – A Sonia prędzej czy później do ciebie
wróci, odzyska siły.
– Mocno w to wierzę. – Wstała z miejsca i podeszła do drzwi. –
Przeczytaj list od Oscara i zdradź mi potem jakieś pikantne szczegóły.
– Saro! – jęknęłam zażenowana. – To nie tak…
– Jasne – parsknęła z uśmieszkiem. – Twoja twarz wszystko zdradza.
Możliwe, ale nie odpowiedziałam już ani słowa, a moja przyjaciółka
zniknęła za drzwiami, zostawiając mnie sam na sam z listem od niego.
Od człowieka, który co noc nawiedzał moje sny.
Komentarze
Prześlij komentarz