Recenzja Tomasz Duszyński „Martwa Góra”
Mroczny sekret ukryty w sercu Gór Stołowych…
Maj 1945 roku. W okolicach Dusznik-Zdroju rozbija się niemiecki samolot
wojskowy. Prawda o jego tajemniczym ładunku zostaje pogrzebana pod ziemią na
ponad osiemdziesiąt lat.
Mężczyzna szukający prawdy o tej katastrofie spada ze skalnego urwiska. Przy
jego ciele policja odnajduje misternie złożone, papierowe skrzydła.
W tym samym czasie w pobliskim Karłowie rekonwalescencję przechodzi inspektor
Arek Zimny. Zamiast upragnionego spokoju odnajduje zwłoki turysty. Gdy Zimny
rusza tropem mordercy, z internetowych forów znika tajemniczy internauta o
nicku „Gabriel” – człowiek, który zdawał się rozumieć reguły tej krwawej gry.
Śledztwo nieuchronnie prowadzi inspektora w przeszłość... Czy zdoła rozwiązać
łamigłówkę, zanim śnieg przykryje kolejne ciała?
To gęsty, emocjonujący kryminał, którego nie odłożysz, dopóki góry i ludzie nie
odsłonią swojego prawdziwego oblicza.
Wydawnictwo: Skarpa Warszawska
Rok wydania: 2026
Format: Książka
Liczba stron: 336
Góry Stołowe mają w
sobie coś, co doskonale pasuje do kryminalnych historii. Wystarczy pomyśleć o
skalnych labiryntach, stromych urwiskach i leśnych ścieżkach, na których łatwo
stracić orientację, żeby wyobrazić sobie, jak wiele można tam ukryć przed
ludzkim wzrokiem. Właśnie w takiej scenerii Tomasz Duszyński umieścił akcję
„Martwej Góry”, powieści, która zainteresowała mnie połączeniem współczesnego
śledztwa z tajemnicą sięgającą ostatnich miesięcy drugiej wojny światowej. Lubię
kryminały, w których przeszłość ma wpływ na losy bohaterów. Tutaj wydarzenia
sprzed dziesięcioleci stają się częścią niebezpiecznej układanki, a próba
odtworzenia ich przebiegu prowadzi do kolejnych pytań i zbrodni.
Historia przedstawiona
w „Martwej Górze” zaczyna się od wydarzeń, które na pierwszy rzut oka dzieli
niemal wszystko: czas, okoliczności i ludzie uwikłani w ich przebieg. W maju
1945 roku, kiedy Europa próbuje otrząsnąć się z wojennego koszmaru, w okolicach
Dusznik-Zdroju dochodzi do katastrofy niemieckiego samolotu wojskowego. Nie
wiadomo dokładnie, co przewoziła maszyna ani jakie sekrety zabrali ze sobą ci,
którzy znaleźli się na pokładzie. Współczesne wydarzenia pokazują, że
zainteresowanie przeszłością nie jest niewinnym hobby. Mężczyzna próbujący
rozwikłać tajemnicę dawnej katastrofy ginie po upadku ze skalnego urwiska.
Okoliczności jego śmierci budzą wątpliwości, a znalezione przy nim papierowe
skrzydła nadają całej sprawie niepokojący charakter. Trudno nie zastanawiać
się, czy to przypadkowy przedmiot, symbol pozostawiony przez zabójcę, czy może
wskazówka prowadząca do odpowiedzi. Co się wydarzy dalej? Kto jest
odpowiedzialny za tę śmierć?
„Martwa Góra” bardzo przypadła mi do gustu. Już sam tytuł budzi ciekawość i sugeruje, że za historią kryje się coś więcej niż tylko kolejna zagadka kryminalna. W tej historii zaciekawiło mnie również zestawienie dwóch zupełnie różnych światów. Z jednej strony mamy rok 1945, czas chaosu, niepewności i wydarzeń, których świadkowie nie zawsze mogli lub chcieli opowiedzieć o nich prawdę. Z drugiej, współczesność, internetowe fora, poszukiwania dawnych depozytów i śledztwo, które stopniowo odsłania związki między ludźmi pozornie niemającymi ze sobą nic wspólnego. Tomasz Duszyński bardzo umiejętnie buduje napięcie. Nie potrzebuje nieustannych pościgów ani spektakularnych zwrotów akcji na każdej stronie, żeby utrzymać zainteresowanie czytelnika. Wystarczą pozornie drobne szczegóły, dziwne zachowanie któregoś z bohaterów, informacja z przeszłości czy kolejny ślad, który nie pasuje do dotychczasowej wersji wydarzeń. Z czasem zaczęłam coraz uważniej przyglądać się poszczególnym postaciom i zastanawiać się, komu właściwie można zaufać. Lubię takie historie, ponieważ pozwalają mi samodzielnie układać elementy zagadki, choć autor potrafi skutecznie wyprowadzić czytelnika w pole. „Martwa Góra” zapowiada więc nie tylko poszukiwanie sprawcy, lecz także próbę zrozumienia, co wydarzyło się przed laty i dlaczego ktoś nadal jest gotów zabijać, by prawda nie wyszła na jaw. To właśnie ta zagadka skłoniła mnie do poznania historii Tomasza Duszyńskiego.
W s p ó ł p r a c a r e k l a m o w a






Komentarze
Prześlij komentarz